Boeken, incl. beschrijving

Bundel verhalen samengesteld door Matthijs van Nieuwkerk, uitgegeven ter gelegenheid van Zomerlezen 2022. Prachtige verhalen en de bedoeling is: lekker lezen. Helemaal gelukt.

Een leesclub van zeven dames staat voor de rechter uit te leggen hoe de bekende schrijver Gideon de Wit om het leven is gebracht. Heel vlot en met veel humor. Grappig dat er veel voetnoten in staan over Schotland. 

"Wat gaat er nu weer gebeuren?", denk je telkens als je dit boek leest. Prachtig geschreven verhaal dat zich grotendeels in Kroatië afspeelt vlak voor de burgeroorlog. De hoofdfiguren zijn geen helden. Soms staan ze in hun recht en vaak ook niet en ja, dan moet je wat in het leven. Geluk en pech wisselen elkaar af. Komische en tragisch tegelijk. Ik vond het een heerlijk boek. Gek genoeg had ik niet eerder van de schrijver gehoord.

Uit de serie Literaire Juweeltjes, bedoeld om de mensen aan het lezen te krijgen en te houden. Voor heel wat mensen zal dit een goed middel zijn om de leeslust weer aan te wakkeren. Het is een heel mooi kort verhaal over twee blinden die van zichzelf en van elkaar denken dat ze het mooiste paar van Polen zijn, totdat ze hun gezichtsvermogen door heilig water terugkrijgen.

Het is eerder verschenen in de verhalenbundel Mijn eerste moord en andere verhalen.

Bewaar het nawoord van dit boek tot het laatst! Lees de recensie die ik hieronder noem ook pas na het lezen van het boek, want dit is een boek dat je moet meemaken. Ik houd daar toch meer van dan van het analyseren van een boek.

Eén van mijn life events is de val van de muur op 9 november 1989, verjaardag van mijn moeder en daarom onthoud ik het goed. In dit boek wordt door Thomas van der Dunk een reis gemaakt langs de voormalige Duits-Duitse grens. In het dorpje Mödlareuth liep die grens dwars door het dorp heen. Een gedenkschrift eindigt met: Aber diese Grenze ist keine Grenze! Wir sind hier mitten in DEUTSCHLAND. Het bijzondere eraan was ook niet dat deze grens vreemdelingen buiten hield, maar eigen burgers binnen.

Drie zeelieden uit Afghanistan zijn op zoek naar een zekere Maria. Ze hebben een adres, maar dat klopt niet. Ze worden op weg geholpen door Laarmans, de ik-persoon. Bij het lezen van zo'n oud verhaal valt op hoe men vroeger sprak over niet-blanke mensen. Zo zegt de winkeljuffrouw in het begin: "Kijk, drie rijstkakkers". In het geval van Laarmans valt het allemaal wel mee, want hij is degenen die de mannen gaat helpen en begripvol omgaat met de islam van de mannen. Toch zegt hij hier en daar ook "zwartje", als hij een van de mannen bedoelt.