Boeken, incl. beschrijving

Een oudere studeerkamergeleerde op het gebied van de klassieke talen wordt verleid door de liefde van zijn leven maar komt erdoor in de problemen. Hij leert door deze affaire wel een onbekende kant van het leven kennen. Vanuit zijn cel schrijft de hoofdpersoon over de liefdesrelaties tussen mensen: "We scheppen de ander naar ons beeld en hopen dat hij of zij daar een beetje op wil gaan lijken".

De hoofdpersoon is Leonardo, iemand uit het noorden van Europa die in Genua is gaan wonen en daar inmiddels is ingeburgerd. La Superba is de bijnaam van de stad. Leonardo beschrijft de stad en een heleboel karaktervolle types die daar wonen: sjieke dames, immigranten, travestieten, het mooiste meisje van Genua en Don, de Engelse professor die leeft op gin-tonic. Pijnlijke kanten van immigratie komen aan bod. Een waterval aan gebeurtenissen. Lekker lezen.

Tijdens het lezen van dit boek dacht ik: dit ben ik al. Het meeste dat ik in dit boek las, herkende ik uit mijn eigen leven, hoewel ik de regels niet zo strikt volg als in dit boek wordt aangeraden. Maar dat zette me weer aan het denken. Vooral de 12 praktische geestelijke oefeningen zijn een aanrader.

De verteller, een jong kind, heeft het over een familie Boslowits, bekenden van zijn eigen familie. De vader, Hans, is gehandicapt, Hansje is een leeftijdgenoot van de verteller, Otto is het gehandicapte broertje, Moeder heet Jaanne. Het is oorlog. Vader Hans is op een bepaald moment te ziek om thuis te blijven en wordt door vrienden opgevangen. Otto is te zwaar gehandicapt en komt in een tehuis, waar hij slecht wordt behandeld. Omdat moeder niet op bezoek kan, gaat de moeder van de verteller er soms langs en die vertelt dat het allemaal goed geregeld is voor Otto. 

Novelle over de 11-jarige Elmer, een wat triestige, achterdochtige en afwerende jongen. Helaas is het in dit boek ook voortdurend saai weer. Werther Nieland is een jongen uit de buurt, die Elmer ontmoet bij een andere jongen thuis. Voortdurend probeert Elmer andere jongens, waaronder Werther Nieland, te betrekken bij clubs die hij wil oprichten en waarin Elmer zelf de hoofdrol wil spelen. Maar hij stoot zijn leden in spe ook bij het geringste weer uit de club. 

Toen ik nog op de middelbare school zat, kon ik maar niet door De Avonden komen. In die tijd heette de schrijver trouwens nog van Gerard van het Reve. Later is hij zich Gerard Reve gaan noemen, het boek bracht hij uit onder de naam Simon van het Reve. Nu, 50 jaar na mijn eerste poging, heb ik het in een week uitgelezen. Prachtig. De hoofdpersoon, Frits van Egters komt maar niet door de feestdagen in december heen. De tijd kruipt, de verveling, het benauwende gezin, het herhalen van dezelfde plagerijen : ik denk dat ik het daarom destijds taaie kost vond.