Man skulle nok have været der
Derde deel van de trilogie die over Tue gaat, inmiddels ontsnapt aan het ouderlijk huis maar dakloos in Kopenhagen.
Van de eerste twee delen van de trilogie werd ik al een beetje droevig. Tue groeit op in een asociaal gezin met verwaarlozing, mishandeling, gebrek aan normbesef. Er is niet veel fatsoenlijk aan hoe hij opgroeit en dat komt in dit derde deel weer tot uiting, want er zijn niet veel mensen waarmee hij op een normale manier kan omgaan in Kopenhagen. Hij weet niet hoe het moet en maakt dan verkeerde keuzes. Hij staat te venten met de krant Politiken in de hoop een abonnement aan te kunnen smeren, maar hij heeft er niet veel succes mee, wart elke dag toch een domper is. Zijn collega is Victoria, wier moeder, Merete, een bekende architect is. Merete wil hem tijdelijk onderdak geven. Hij kan daar op de bank slapen, maar er is geen limiet gesteld aan zijn logeerpartij. Telkens laat hij een gebrek aan omgangsvormen zien en maakt hij misbruik van de gastvrijheid. Hij doet net alsof hij eigenaar is van Meretes flat als Metete en Victoria een weekend weg zijn en zo ontvangt hij er zijn vriend. Dat loopt mis als zijn vriend tijden een oud-en-nieuwfeest Jan en Alleman uitnodigt. De visite maakt er natuurlijk een puinhoop van.
Er staan nog wel meer mislukkingen in deze roman maar ik kan dan wel meer met hem meeleven, zeker omdat ik zijn voorgeschiedenis heb gelezen. In de hele roman vertelt hij dat hij met een roman bezig is, als men vraagt wat hij voor de kost doet. Het einde van dit autobiografische boek voel je al aankomen. Hij is inmiddels schrijver. Hij is op een feestje geweest van de uitgever ter ere van de publicatie van zijn boek. Maar ook dat gaat niet goed. Hij probeert dronken zijn flat binnen te komen maar dat lukt niet: hij woont een verdieping hoger.