Boeken, incl. beschrijving

Eén van mijn life events is de val van de muur op 9 november 1989, verjaardag van mijn moeder en daarom onthoud ik het goed. In dit boek wordt door Thomas van der Dunk een reis gemaakt langs de voormalige Duits-Duitse grens. In het dorpje Mödlareuth liep die grens dwars door het dorp heen. Een gedenkschrift eindigt met: Aber diese Grenze ist keine Grenze! Wir sind hier mitten in DEUTSCHLAND. Het bijzondere eraan was ook niet dat deze grens vreemdelingen buiten hield, maar eigen burgers binnen.

Louis de Keizer is sigarenhandelaar en voorzitter van 'de Lustige Whistspelers'. Zijn zoon Kareltje moet maar advocaat worden in plaats van zijn vader opvolgen. Een ontgoocheling, milde spot, humor.

Dit pocketboek is ongeveer 100 pagina's. Ik had het in twee uurtjes uit. Een boek van Elsschot kun je niet naast je neerleggen.

Drie zeelieden uit Afghanistan zijn op zoek naar een zekere Maria. Ze hebben een adres, maar dat klopt niet. Ze worden op weg geholpen door Laarmans, de ik-persoon. Bij het lezen van zo'n oud verhaal valt op hoe men vroeger sprak over niet-blanke mensen. Zo zegt de winkeljuffrouw in het begin: "Kijk, drie rijstkakkers". In het geval van Laarmans valt het allemaal wel mee, want hij is degenen die de mannen gaat helpen en begripvol omgaat met de islam van de mannen. Toch zegt hij hier en daar ook "zwartje", als hij een van de mannen bedoelt.

Een roman die klinkt als een klok. In één adem uitgelezen. Toevallig ook precies 100 jaar na de publicatie en dat merk je alleen maar aan enkele woorden en aan het armoedige platteland dat niet meer bestaat. In het nawoord in de editie uit 2017 die ik las, schreef Eric Rinckhout: De Verlossing smeekt trouwens om een verfilming. Er moet een miniserie van gemaakt zijn volgens Wikipedia.

Wat het geheim is, komt natuurlijk pas in de laatste pagina's naar voren, ook al kun je het al die tijd al vermoeden. Moeder Emma heeft een acute leverinsuffiëntie en raakt in een delier. Daarin vertelt ze Wanda het geheim.

In het begin vond ik het een lastig boek omdat de tekst hier en daar wat gekunsteld is en daarover kan ik dan weleens struikelen. Het verhaal zelf is mooi geschreven door de vele sprongen in de tijd. Ook de ontwikkeling van de personages vind ik mooi. Wanda kan haar emoties helemaal uiten in muziek, maar daarbuiten mist ze iets. Uiteindelijk traint ze zich ook op dat vlak. Dat maakt het verhaal heel boeiend. Staat er nog meer van Enquist in de kast? Ik ga kijken.

De hoofdpersoon is Wanda Wiericke, dochter van Emma, die zangeres is, en Egbert met een wat stoffiger beroep. Wanda blijkt al jong een heel begaafd pianist en ze krijgt voor de Tweede Wereldoorlog les van Max de Leon. Max wordt weggevoerd en komt niet meer terug. Wanda maakt haar gymnasium niet af maar gaat conservatorium doen en wordt een wereldberoemde pianiste en dat blijft ze reumatoïde artritis krijgt. Ze gaat wonen in een dorpje in de Pyreneeën. Daar krijgt ze een vleugel geleverd, maar die raakt ze alsmaar niet aan.