Boeken, incl. beschrijving

Er gaat heel wat naar de knoppen in deze schitterende roman. Natuurlijk geen feel-good-verhaal van Hermans. Een fascinerende roman die je niet gemakkelijk naast je neer legt.

Een scenario voor een fijngevoelfilm hoef je bij Hermans niet te zoeken en toch is dit ook weer een heerlijk boekje omdat het zo heerlijk eindigt. Filip’s sonatine zou je tegenwoordig schrijven als Filips sonatine, maar misschien denk je dan te snel aan scheerapparaten en slaapapnoetoestellen. 

Oorspronkelijke titel is Das Pfand meiner Mutter: Geschichten über das Leben in der DDR. Een aangrijpend boek waarin de levensverhalen staan van twintig inwoners van de voormalige DDR. Sommigen zien zelfs wel wat positieve punten van de DDR, maar de overgrote meerderheid noemt vooral de grote nadelen op en met name de onvrijheid en de onderdrukking door de overheid, die zelfs zover ging dat mensen werden kapotgemaakt, de Zersetsung.

De eerste keer dat ik een boek las van Horst. Hij is blijkbaar erg productief. Voor de vakantie in Noorwegen had ik een stapeltje boeken van Noorse schrijvers meegenomen. In de vakantie is zo'n Scandinavische thriller/krimi ook wel lekker. Ik kwam dingen tegen die ik in Noorwegen ook tegengekomen was, bijvoorbeeld de naam op de knop van de stortbak van Noorse WC's, Porsgrund. Normaal kijk je daar niet naar, maar door het boek juist wel.

Het eerste deel van het kwartet is De Katherinacode. Ook hier komt er een cold case voor in het boek, maar Wisting wordt in de eerste plaats gevraagd te onderzoeken hoe het zit met miljoenen die opgeslagen liggen bij de zojuist overleden politicus Clausen. Dat moet allemaal hel erg geheim gehouden worden en Wisting stelt zelf zijn team samen. Daarin neemt hij ook zijn dochter Line op en dat lijkt mee héél erg onwaarschijnlijk. Line is gewoon een freelance journalist.

Ik heb het eerder opgeschreven: van alle niet-persoonlijke life events is de val van de Muur de belangrijkste gebeurtenis in mijn leven. Mijn hele jeugd was er de Koude Oorlog en achter het IJzeren Gordijn woonden achtergestelde volkeren, die onderdrukt werden. Maar opeens kwamen die volkeren in opstand en er werd niet geschoten. Ze konden zomaar naar het Westen. Die Wende, zei men. Toen ik rond 13 november in Zandvoort was en uit het raam van het hotel naar het strand keek, kwam er aarzelend een 'Trabbi' de boulevard op rijden.