Christien Brinkgreve moet na het overlijden van haar man, Arend Jan Heerma van Voss, het huis opruimen. Daarbij gaat ze nadenken over man met wie ze getrouwd geweest is. Hij hield haar op afstand en verlangde tegelijkertijd veel van haar inzet. Hij kon een behoorlijke brompot zijn en was aardig ouderwets op het gebied van de man-vrouwrollen in het gezin en het huwelijk. Tegelijk kon hij ook heel lief zijn voor de kinderen bijvoorbeeld. Hij was ook origineel en erudiet. Christien heeft wel haar beste beentje voorgezet en was naast echtgenote en moeder ook nog hoogleraar sociologie. En ze bestierde een huishouden waar geregeld vrienden kwamen.
Haar man, A., wordt analytisch beschreven in dit boek. Er waren ook wel heel veel mensen die een duidelijke mening over hem hebben gegeven tijdens de wording van het boek. Het schrijven helpt haar wel, denk ik. Dat is het belangrijkste. Er zat voor mij niet veel verrassends in. Er zijn zoveel van deze mannen en vrouwen en zoveel van zulke huwelijken. Zij hebben nog de kans gehad om ervoor in therapie te gaan en daarnaast hebben ze geen gebrek gekend. Ze hadden een goed huis en ook nog een huisje in Egmond. Het kan allemaal nog erger. Ik had hun heel wat meer intimiteit gegund, dat wel.
Dit jaar las ik ook het boek Het Archief van de zoon, Thomas, dat voor een groot deel gaat over het einde van zijn vader en ook over het opruimen van wat er door de vader allemaal verzameld werd.